»Strona główna»Informacje dla pacjenta»Choroba wieńcowa Materiał edukacyjny dla pacjenta»Objawy i postaci choroby wieńcowej
Data publikacji: sobota, 2 sierpnia 2014
Choroba wieńcowa Materiał edukacyjny dla pacjenta
dr n. med. Jarosław Kaźmierczak
Klinika Kardiologii Pomorskiej Akademii Medycznej w Szczecinie

Najważniejszym i najczęstszym objawem choroby wieńcowej jest ból w klatce piersiowej. Tzw. typowy ból wieńcowy (zwany także dusznicowym lub dławicowym) umiejscawia się za mostkiem w środkowej części klatki piersiowej. Może mieć charakter rozpierania, ucisku, duszenia, pieczenia, bliżej nieokreślonego dyskomfortu, może promieniować do szyi, żuchwy, lewej ręki (rzadziej do prawej), lewej połowy klatki piersiowej. Ból dławicowy najczęściej pojawia się w czasie wysiłku fizycznego, zdenerwowania lub silnych emocji. Może wystąpić jednak także w spoczynku, nawet we śnie. Po zaprzestaniu wysiłku czy uspokojeniu ból stopniowo ustępuje. Intensywność bólów i częstotliwość ataków bólowych jest zależna od stopnia zaawansowania choroby wieńcowej i jej klinicznej postaci.
Na podstawie wieloletnich obserwacji i badań wyróżniono cztery zasadnicze kliniczne postaci choroby wieńcowej.
Najczęstsza - stabilna choroba wieńcowa, charakteryzuje się występowaniem bólów dławicowych tylko w czasie wysiłku fizycznego. Dlatego zwana jest również wysiłkową dusznicą bolesną. Pozostałe trzy postaci, tj. niestabilna choroba wieńcowa, zawał serca i nagły zgon sercowy, to schorzenia o przebiegu ostrym, często burzliwym. Ostatnio określa je się wspólnym mianem ostrych zespołów wieńcowych. Pacjent z niestabilną formą choroby wieńcowej skarży się na zwiększoną częstotliwość, intensywność i czas trwania bólów dławicowych, dolegliwości mogą też występować w spoczynku. Nieraz trudno odróżnić tę manifestację choroby wieńcowej od zawału serca. Ostre zespoły wieńcowe są bezwzględym wskazaniem do leczenia szpitalnego. Bezpośrednią przyczyną ostrego zespołu wieńcowego jest zakrzep w świetle tętnicy wieńcowej, który najczęściej powstaje w miejscu miażdżycowego zwężenia i uszkodzenia wewnętrznej strony ściany naczynia. Takie uszkodzenie nazywa się pęknięciem blaszki miażdżycowej. Gdy zakrzep nie obejmuje całego przekroju naczynia i przepływ krwi nie jest całkowicie zablokowany, mamy do czynienia z niestabilną chorobą wieńcową. Gdy zakrzep zaczopuje naczynie w całości, dochodzi do zawału serca, czyli martwicy tej części serca, do której doprowadzała krew tętnica odpowiedzialna za zawał.
Przy niedokrwieniu mięśnia sercowego powstają zaburzenia rytmu, nieraz są bardzo groźne i doprowadzają do zatrzymania pracy serca - to najgroźniejsza forma choroby wieńcowej - nagły zgon sercowy.
Sam moment powstania choroby jest bardzo trudny do ustalenia, ponieważ zwężenia tętnic narastają powoli, czasem nawet kilkanaście lat. Wyjątek stanowią tu przypadki, gdzie nagle w miejscu niewielkiego zwężenia dochodzi do wykrzepiania krwi i zatkania tętnicy wieńcowej, co w konsekwencji doprowadza do ostrego zespołu wieńcowego, najczęściej zawału serca.

Powrót na górę strony